♓︎ Znak zodiaku Ryby

Ptolemeusz (II w.)

W tradycji klasycznej znak Słońca nie opisuje charakteru: duszę ocenia się po Merkurym i Księżycu (III.13). O znaku, w którym stoi Słońce, Ptolemeusz mówi tylko w związku z porami roku. Ryby to znak dwuciałowy: leży między znakiem stałym a znakiem przesilenia lub równonocy i „dzieli, jakby na końcu i na początku”, naturalne własności dwóch stanów pogody.

Źródło: Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, II w.; przekład F. E. Robbins, Loeb Classical Library 1940 (LacusCurtius); ks. I, rozdz. 11; ks. III, rozdz. 13. Sprawdzone 8.10.2026.

Ptolemeusz (II w.)

Ryby to znak żeński i nocny; znak dwuciałowy: leży między znakiem stałym a znakiem przesilenia lub równonocy i „dzieli, jakby na końcu i na początku”, naturalne własności dwóch stanów pogody. Jest domem Jowisza i należy do trygonu z Rakiem, Skorpionem i Rybami, któremu rządzi Mars, a współrządzą Wenus za dnia i Księżyc nocą.

Źródło: Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, II w.; przekład F. E. Robbins, Loeb Classical Library 1940 (LacusCurtius); ks. I, rozdz. 11 (znaki przesilenia, równonocy, stałe i dwuciałowe), 12, 17 (domy), 18 (trygony). Sprawdzone 8.10.2026.

William Lilly (1647)

Ryby: znak z trygonu wodnego, północny, zimny, wilgotny, flegmatyczny, żeński, nocny; dom Jowisza i wywyższenie Wenus; dwuciałowy, zmienny; znak „gnuśny, zniewieściały, chorowity, czyli przedstawiający osobę bezczynną”.

Źródło: William Lilly, Christian Astrology, Londyn 1647 (skan Wellcome Collection); ks. I, rozdział „The Nature, Description and Diseases signified by the twelve Signs”. Sprawdzone 8.10.2026.

Pominięte: choroby przypisane znakowi; miejsca i kraje, które Lilly też podaje, nie dotyczą osoby.

Alan Leo (1910)

Ostatni znak zodiaku, ostatni z wodnych i zmiennych: dwie ryby związane ze sobą, płynące w przeciwne strony. Leo widzi w nim i tych, którzy wydobyli dobro z każdego znaku, i tych, którym się to nie udało. Stąd nazwa „znak samozatracenia”. Żyjąc tylko osobiście, urodzeni w nim są nadmiernie niespokojni i zatroskani, bez energii, niezdecydowani, wciąż czekający na okazję; rzadko przyznają się do własnego charakteru, przy dużej miłości własnej i potrzebie uznania; bywają „wiązką niekonsekwencji związaną sznurem niezadowolenia”. Bardzo silne uczucia, przywiązanie do przyjaciół i słuchanie ich rad. Zmienni, pełni fantazji, kochają romanse i sensacyjne powieści. Rozwinięci i opanowani są bardzo cierpliwi, łagodni i ulegli, z cichym, głębokim zrozumieniem, zainteresowani zjawiskami tajemnymi; ufni, uczciwi, mili, kochający i dobrzy, pełni współczucia, zwłaszcza dla zwierząt; raczej zbyt nieśmiali niż zbyt śmiali. Lubią wędrować, są wybredni, gościnni, dbają o wygodę tych, którzy od nich zależą. Zawody: hotelarz, pielęgniarka, opiekun, praca związana z morzem i wodą, podróżnik, powieściopisarz, księgowy, malarz. W podsumowaniu Leo: uczuciowi i skryci, cierpliwi i medytacyjni, dobrzy i hojni, naśladowczy, chłonni i spokojni, gdy żyją najlepszą stroną swojej natury. „Wewnętrzną naturą i ostatecznym przeznaczeniem tego znaku jest Duchowość.”

Źródło: Alan Leo, Astrology for All, Modern Astrology Office, Londyn 1910; rozdz. XV, s. 45–47. Sprawdzone 8.10.2026.

Pominięte: zdrowie i choroby, skłonność do picia, fragmenty o „duchach”.

Brihat Jataka (Varahamihira, VI w.)

W tradycji wedyjskiej znak Słońca liczy się w zodiaku gwiazdowym (ayanamsa Lahiri, dziś około 24°), więc znak bywa inny niż w zodiaku zachodnim, zwykle wcześniejszy. Tu: Ryby (Meena).

Osoba urodzona, gdy Słońce jest w znaku Meena: bogaci się na płodach wody; szanowany przez kobiety; znamię w części ciała odpowiadającej znakowi, w którym razem stoją Słońce i Księżyc.

W tej tradycji Baran to znak wywyższenia Słońca (najsilniej na 10°), a Waga to znak jego upadku (rozdz. I, strofa 13). Tekst, jak większość dawnych podręczników, mówi o mężczyźnie; jego cechy podajemy bez zmian.

Źródło: Varahamihira, Brihat Jataka, VI w.; przekład N. Chidambaram Iyer, Madras 1885; rozdz. XVIII „On the Sun, Mars and other planets in the several signs”, strofy 1–4. Sprawdzone 8.10.2026.

Pominięte: zdrowie, życie seksualne, przepowiednie o dzieciach i o kastach.

Wang Chong (I w.)

W kalendarzu chińskim znak Słońca zastępuje miesiąc słoneczny. Trwa on od jednego z dwunastu wyrazów słonecznych do następnego (w czterech filarach to filar miesiąca). Miesiące zaczynają się w połowie znaków zachodnich, więc na jeden znak przypadają dwa.

Tygrys, gałąź 寅 (Yin): według Wang Chonga ta gałąź odpowiada drewnu, a jego zwierzęciem jest tygrys.

Królik, gałąź 卯 (Mao): według Wang Chonga ta gałąź ma za zwierzę zająca (u nas zwykle Królik); z rozumowania Wang Chonga wynika, że to drewno.

Wang Chong przytacza pogląd, że zwierzęta zwalczają się tak jak ich żywioły: drewno pokonuje ziemię, więc tygrys pokonuje psa, wołu i owcę; woda pokonuje ogień, więc dzik pożera węża. Sam go odrzuca: „woda jest silniejsza od ognia, czemu więc szczur nie przegania konia?”, „metal jest silniejszy od drewna, czemu więc kogut nie zjada zająca?”.

Źródło: Wang Chong, Lun-heng, I w.; przekład Alfred Forke, cz. I, Lipsk–Londyn–Szanghaj 1907; cz. I, rozdz. IV „The Nature of Things (Wu-shih)”, s. 105–106. Sprawdzone 8.10.2026.