Wygląd i usposobienie: co mówią tradycje o ascendencie w Wadze
Opisujemy, co mówią dawne i nowsze tradycje astrologiczne, ze źródłami. To nie są nasze
przepowiednie ani porady. Fragmenty o zdrowiu, śmierci bliskich i małżeństwie pomijamy.
Zachodnia klasyczna
William Lilly (1647)
Waga: znak powietrzny, gorący i wilgotny, sangwiniczny, męski, ruchomy, równonocny, kardynalny, ludzki, dzienny, z trygonu powietrznego, zachodni; główny dom Wenus.
Wygląd, gdy ten znak wschodzi: ciało dobrze zbudowane, proste, wysokie, raczej smukłe niż tęgie; twarz okrągła, miła i piękna, cera czysta, sangwiniczna: w młodości bez nadmiaru bieli i czerwieni, w starszym wieku zwykle trochę krostek albo bardzo mocne rumieńce; włosy żółtawe, gładkie i długie.
Źródło: William Lilly, Christian Astrology, Londyn 1647 (skan Wellcome Collection); ks. I, rozdział „The Nature, Description and Diseases signified by the twelve Signs”. Sprawdzone 8.10.2026.
Pominięte: choroby przypisane znakowi; miejsca i kraje, które Lilly też podaje, nie dotyczą osoby.
Ptolemeusz (II w.)
Waga to znak męski i dzienny; znak równonocny: gdy Słońce jest na jego początku, „noce są dokładnie równe dniom”. Jest domem Wenus i należy do trygonu z Bliźniętami, Wagą i Wodnikiem, któremu rządzą Saturn za dnia i Merkury nocą.
Źródło: Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, II w.; przekład F. E. Robbins, Loeb Classical Library 1940 (LacusCurtius); ks. I, rozdz. 11 (znaki przesilenia, równonocy, stałe i dwuciałowe), 12, 17 (domy), 18 (trygony). Sprawdzone 8.10.2026.
Zachodnia nowoczesna
Alan Leo (1920)
Znak powietrzny i kardynalny: usposobienie uprzejme, łagodne, ujmujące i życzliwe. Silne uczucia, które grają ważną rolę w życiu; łatwość przyjaźni i obcowania z ludźmi. Rozwój przychodzi w towarzystwie, nie w samotności. Wyrobiony umysł, zamiłowanie do piękna i porządku, gust do muzyki lub malarstwa; otoczenie musi być schludne, eleganckie i harmonijne. Więcej intuicji niż rozumu. Uczucie ważniejsze niż chłodny intelekt. Pewna zmienność: sympatie, antypatie i poglądy zmieniają się z nastrojem, w życiu wiele zmian. Przyjaźń, wspólnota, partnerstwo i małżeństwo to „klucz” tej natury. Władczynią znaku jest Wenus.
Wygląd według Leo: wzrost słuszny, czasem wysoki w pierwszej połowie znaku, w drugiej postać tęższa i niższa; ciało wdzięczne, dobrze uformowane; włosy gładkie i lśniące, czasem kruczoczarne, choć gdy Wenus jest w „jasnym” znaku, całkiem jasne; twarz okrągła i miła, cera czysta, różano-biała; oczy od niebieskich po zielone, zawsze duże i jasne. „Urodzeni pod tym znakiem są zwykle bardzo przystojni, zwłaszcza kobiety”; ujmująca, wdzięczna postawa i wielka uprzejmość. Leo zastrzega, że znak Księżyca i znak, w którym stoi władca ascendentu, „znacznie zmieniają” te opisy.
Źródło: Alan Leo, The Key to Your Own Nativity, Modern Astrology Office, Londyn 1920 i 1927 (ta sama paginacja); rozdz. I „The Ascendant and the Rising Sign”, s. 1–9. Sprawdzone 8.10.2026.
Wedyjska
Brihat Jataka (Varahamihira, VI w.)
W tradycji wedyjskiej ascendent (lagnę) liczy się w zodiaku gwiazdowym (ayanamsa Lahiri, dziś około 24°), więc znak bywa inny niż w zodiaku zachodnim, zwykle wcześniejszy. Tu: Waga (Tula).
Brihat Jataka nie opisuje osoby po znaku wschodzącym; podaje naturę znaku (rozdz. I) i obrazy trzech wschodzących dekanów, drekkan (rozdz. XXVII).
Waga (Tula): kształt: człowiek z wagą; część ciała Kalapuruszy (bóstwa czasu): podbrzusze; władczyni: Wenus; dzienny, wschodzi głową; złowrogi, męski, ruchomy; strona świata: zachód; wywyższenie Saturna (20°), upadek Słońca; rodzaj: dwunożny; kolor: czarny.
Dekany: „mężczyzna z wagą w ręku, biegły w ważeniu i mierzeniu, z towarami do zważenia, myślący o ich cenie” (0–10°); „mężczyzna o twarzy sępa, z dzbanem w ręku, bliski upadku, cierpiący głód i pragnienie, myślący o żonie i dzieciach” (10–20°); „mężczyzna o końskiej twarzy ozdobionej klejnotami, płoszący zwierzęta w lesie, ze złotym kołczanem i w kolczudze, niosący owoce i mięso, podobny do małpy, z łukiem w ręku” (20–30°).
Źródło: Varahamihira, Brihat Jataka, VI w.; przekład N. Chidambaram Iyer, Madras 1885; rozdz. I, strofy 4–20 (z przypisami tłumacza); rozdz. XXVII „On the Drekkanas”. Sprawdzone 8.10.2026.