Wygląd i usposobienie: co mówią tradycje o ascendencie w Lwie
Opisujemy, co mówią dawne i nowsze tradycje astrologiczne, ze źródłami. To nie są nasze
przepowiednie ani porady. Fragmenty o zdrowiu, śmierci bliskich i małżeństwie pomijamy.
Zachodnia klasyczna
William Lilly (1647)
Lew: jedyny dom Słońca; z natury ognisty, gorący, suchy, choleryczny, dzienny, rozkazujący, zwierzęcy, jałowy, wschodni, z trygonu ognistego, męski.
Wygląd, gdy ten znak wschodzi: duża, okrągła głowa, duże, wyłupiaste oczy, bystry wzrok; ciało pełne i duże, wzrostu ponad średni; szerokie ramiona, wąskie boki; włosy żółte lub ciemnolniane, mocno kręcone lub podwinięte; groźny wyraz twarzy, ale rumiana, mocno sangwiniczna cera; silny, dzielny i ruchliwy.
Źródło: William Lilly, Christian Astrology, Londyn 1647 (skan Wellcome Collection); ks. I, rozdział „The Nature, Description and Diseases signified by the twelve Signs”. Sprawdzone 8.10.2026.
Pominięte: choroby przypisane znakowi; miejsca i kraje, które Lilly też podaje, nie dotyczą osoby.
Ptolemeusz (II w.)
Lew to znak męski i dzienny; znak stały: gdy jest w nim Słońce, wilgoć, ciepło, suchość i chłód pory roku, która zaczęła się w poprzednim znaku, „dotykają nas mocniej”, nie dlatego, że pogoda jest wtedy bardziej skrajna, ale dlatego, że już do niej przywykliśmy. Jest domem Słońca i należy do trygonu z Baranem, Lwem i Strzelcem, któremu rządzą Słońce za dnia i Jowisz nocą.
Źródło: Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, II w.; przekład F. E. Robbins, Loeb Classical Library 1940 (LacusCurtius); ks. I, rozdz. 11 (znaki przesilenia, równonocy, stałe i dwuciałowe), 12, 17 (domy), 18 (trygony). Sprawdzone 8.10.2026.
Zachodnia nowoczesna
Alan Leo (1920)
Znak ognisty i stały: usposobienie otwarte, szczere i honorowe, wielkoduszne i hojne. Godność i pewność siebie, które podtrzymują w kłopotach i wysuwają na czoło. Ambicja i władczość, szerokie i dalekosiężne plany; czasem duma i skłonność do pokazu, silne poczucie dramatyzmu. Ciepłe serce i gorące uczucia, wierność w przyjaźni; współczucie, czułość, chęć pomocy i opieki nad potrzebującymi. Duma łatwo urażona, gniew szybki, ale łatwe przebaczanie. Pokój milszy niż wojna. Silna wola, wytrwałość w raz obranym kierunku. Pogoda ducha, nadzieja, towarzyskość; uczucia łatwo się rozpalają, a zamiłowanie do luksusu i przyjemności warto trzymać w ryzach. Władcą znaku jest Słońce.
Wygląd według Leo: wzrost słuszny, skłonność do tęgości, zwykle dobra budowa; oczy błyszczące, o bystrym spojrzeniu, zwykle piwne; dużo włosów w jasnych odcieniach, od lnianych po różne brązy; twarz owalna do okrągłej, cera rumiana; pewny krok i zwykle dostojna, władcza postawa. Leo zastrzega, że znak Księżyca i znak, w którym stoi władca ascendentu, „znacznie zmieniają” te opisy.
Źródło: Alan Leo, The Key to Your Own Nativity, Modern Astrology Office, Londyn 1920 i 1927 (ta sama paginacja); rozdz. I „The Ascendant and the Rising Sign”, s. 1–9. Sprawdzone 8.10.2026.
Wedyjska
Brihat Jataka (Varahamihira, VI w.)
W tradycji wedyjskiej ascendent (lagnę) liczy się w zodiaku gwiazdowym (ayanamsa Lahiri, dziś około 24°), więc znak bywa inny niż w zodiaku zachodnim, zwykle wcześniejszy. Tu: Lew (Simha).
Brihat Jataka nie opisuje osoby po znaku wschodzącym; podaje naturę znaku (rozdz. I) i obrazy trzech wschodzących dekanów, drekkan (rozdz. XXVII).
Lew (Simha): kształt: lew; część ciała Kalapuruszy (bóstwa czasu): brzuch; władca: Słońce; dzienny, wschodzi głową; złowrogi, męski, stały; strona świata: wschód; rodzaj: czworonożny; kolor: „czarno-biały”.
Dekany: „sęp i szakal na szczycie drzewa salmali, podobni do psa, a zarazem mężczyzna w brudnej szacie, rozłączony z rodzicami, głośno płaczący” (0–10°); „mężczyzna w kształcie konia, z białawym wieńcem kwiatów na głowie, okryty skórą jelenia i wełną, nieprzystępny jak lew, z łukiem w ręku i zakrzywionym nosem” (10–20°); „mężczyzna o twarzy niedźwiedzia, z małpimi figlami, z maczugą w ręku, niosący owoce i mięso, z długą brodą i wąsami, o kręconych włosach” (20–30°).
Źródło: Varahamihira, Brihat Jataka, VI w.; przekład N. Chidambaram Iyer, Madras 1885; rozdz. I, strofy 4–20 (z przypisami tłumacza); rozdz. XXVII „On the Drekkanas”. Sprawdzone 8.10.2026.