Opisujemy, co mówią dawne i nowsze tradycje astrologiczne, ze źródłami. To nie są nasze
przepowiednie ani porady. Fragmenty o zdrowiu, śmierci bliskich i małżeństwie pomijamy.
William Lilly (1647)
Baran: znak męski, dzienny, ruchomy, kardynalny, równonocny; z natury ognisty, gorący i suchy, choleryczny, zwierzęcy, rozpustny, niepowściągliwy i gwałtowny; dzienny dom Marsa, z trygonu ognistego, wschodni.
Wygląd, gdy ten znak wschodzi: ciało suche, niezbyt wysokie, chude lub szczupłe, ale o mocnych kościach i silnych członkach; twarz pociągła, czarne brwi, długa szyja, grube ramiona, cera ciemnobrązowa lub smagła.
Źródło: William Lilly, Christian Astrology, Londyn 1647 (skan Wellcome Collection); ks. I, rozdział „The Nature, Description and Diseases signified by the twelve Signs”. Sprawdzone 8.10.2026.
Pominięte: choroby przypisane znakowi; miejsca i kraje, które Lilly też podaje, nie dotyczą osoby.
Ptolemeusz (II w.)
Baran to znak męski i dzienny; znak równonocny: gdy Słońce jest na jego początku, „noce są dokładnie równe dniom”. Jest domem Marsa i należy do trygonu z Baranem, Lwem i Strzelcem, któremu rządzą Słońce za dnia i Jowisz nocą.
Źródło: Klaudiusz Ptolemeusz, Tetrabiblos, II w.; przekład F. E. Robbins, Loeb Classical Library 1940 (LacusCurtius); ks. I, rozdz. 11 (znaki przesilenia, równonocy, stałe i dwuciałowe), 12, 17 (domy), 18 (trygony). Sprawdzone 8.10.2026.
Alan Leo (1920)
Znak kardynalny, ruchomy i ognisty: dużo energii i aktywności. Odwaga i szybkość wobec trudności; wiadomo, czego się chce, rzadko brakuje decyzji. Ambicja, samodzielność i żyłka przygody. Drogę w świecie toruje się dzięki tym cechom i wierze we własne powodzenie. Wielkie umiłowanie wolności i niezależności; źle znosi się ograniczenia i wtrącanie się innych. Hojność i szybka odpowiedź na wzruszenia, gorliwe popieranie osób i spraw. Kłopoty biorą się z pośpiechu i impulsywności w działaniu, w osądzie i w uczuciach: brak chłodnego namysłu i powściągliwości, trudno ustąpić innym, „nawet gdy wymaga tego sprawiedliwość lub rozwaga”. Władca znaku: Mars.
Wygląd według Leo: ciało suche i raczej chude, średni wzrost; mocne członki, duże kości; twarz „nieco jak u barana”, często ciemne i zwykle gęste brwi, bystry wzrok, dość długa szyja, cera ciemna lub „ognista”, włosy szorstkie, często kręcone, zwykle brązowe, czasem rudawe; dość szerokie ramiona. Pierwsza połowa znaku daje sylwetkę wyższą i pełniejszą, a druga mniejszą i zwykle znacznie ciemniejszą. Leo zastrzega, że znak Księżyca i znak, w którym stoi władca ascendentu, „znacznie zmieniają” te opisy.
Źródło: Alan Leo, The Key to Your Own Nativity, Modern Astrology Office, Londyn 1920 i 1927 (ta sama paginacja); rozdz. I „The Ascendant and the Rising Sign”, s. 1–9. Sprawdzone 8.10.2026.
Brihat Jataka (Varahamihira, VI w.)
W tradycji wedyjskiej ascendent (lagnę) liczy się w zodiaku gwiazdowym (ayanamsa Lahiri, dziś około 24°), więc znak bywa inny niż w zodiaku zachodnim, zwykle wcześniejszy. Tu: Baran (Mesha).
Brihat Jataka nie opisuje osoby po znaku wschodzącym; podaje naturę znaku (rozdz. I) i obrazy trzech wschodzących dekanów, drekkan (rozdz. XXVII).
Baran (Mesha): kształt: baran; część ciała Kalapuruszy (bóstwa czasu): głowa; władca: Mars; znak nocny, wschodzi „stopami”; złowrogi, męski, ruchomy; strona świata: wschód; wywyższenie Słońca (najsilniej 10°), upadek Saturna; rodzaj: czworonożny; kolor: czerwony.
Dekany: „mężczyzna z białą przepaską na biodrach, czarny, zwrócony ku komuś, jakby mógł go obronić, groźny z wyglądu, o czerwonych oczach, z toporem w ręku” (0–10°); „(według Javanaczarji) kobieta lubiąca ozdoby i słodycze, z brzuchem jak dzban, o twarzy konia, spragniona, na jednej nodze” (10–20°); „mężczyzna złej natury, biegły w sztukach, brązowy, lubiący pracę, któremu nie udaje się jej dokończyć, z uniesionym kijem, w czerwonej szacie, rozgniewany” (20–30°).
Źródło: Varahamihira, Brihat Jataka, VI w.; przekład N. Chidambaram Iyer, Madras 1885; rozdz. I, strofy 4–20 (z przypisami tłumacza); rozdz. XXVII „On the Drekkanas”. Sprawdzone 8.10.2026.